بر اساس آخرین اخبار کریپتو، نسل Z کاملاً به بازار کریپتو روی آورده. یک مطالعه که در ۱۹ نوامبر منتشر شد، نشون می‌ده که جوانان آمریکایی به قمار کریپتو روی می‌آرن چون خرید خونه از دسترسشون خارج شده.

این تحقیق نشون می‌ده که افزایش نسبت میانگین قیمت مسکن به درآمد توی آمریکا از سال ۱۹۸۴ تا ۲۰۲۲، تقریباً دو سال اضافی به زمان مورد نیاز برای خرید همون خونه اضافه کرده، و این باعث شده جوانان به دنبال راه‌های جایگزین برای تأمین مالی آرزوهای خودشون برای مالکیت خانه بگردن.

به طور گسترده‌ای پذیرفته شده که نسل‌های جوان‌تر بیشتر از والدین خودشون توی دارایی‌های دیجیتال سرمایه‌گذاری می‌کنن.

این معمولاً به اعتقاد قوی‌تر به کریپتو یا درک بهتر از امور مالی آنلاین نسبت به گروه‌های سنی بالاتر نسبت داده می‌شه.

با این حال، این گزارش دیدگاه تیره‌تری رو ارائه می‌ده و استدلال می‌کنه که بسیاری از کسانی که روی دارایی‌های دیجیتال شرط‌بندی می‌کنن، نه به خاطر ایدئولوژی یا تمایل به جایگزینی سیستم مالی، بلکه به دلیل احساس ناامیدی هست.

چرا مستأجران بیشتر از صاحبان خانه در کریپتو سرمایه‌گذاری می‌کنند؟

اگرچه این تحقیق روی جوانان آمریکا تمرکز داشت، اما الگوی مشابهی رو توی کشورهای دیگه هم گزارش کرد.

“مستأجران دلسرد شده” محققان یک نقطه‌ی اوج روانشناختی مهم رو برجسته کردن.

وقتی مستأجران تصمیم می‌گیرن که مالکیت خانه دیگه واقع‌بینانه نیست، رفتار اون‌ها به شدت و برای بلندمدت تغییر می‌کنه.

مثلاً، مستأجران دلسرد شده حدود ۱۰٪ بیشتر از صاحبان خانه با سطح ثروت یکسان، با کارت اعتباری خرج می‌کنن.

اون‌ها همچنین تقریباً دو برابر بیشتر احتمال داره بگن «سخت کار کردن مهم نیست»، که این نشانه‌ای از چیزیه که محققان و بسیاری از کارفرمایان اون رو «استعفای خاموش» (quiet quitting) توصیف می‌کنن.

مستأجرانی با دارایی کمتر از ۳۰۰,۰۰۰ دلار، خیلی بیشتر از صاحبان خانه با امور مالی مشابه، درگیر بازارهای کریپتو هستن.

این روند توی بین افرادی که بین ۵۰,۰۰۰ تا ۳۰۰,۰۰۰ دلار دارایی خالص دارن، قوی‌تره، یعنی به اندازه‌ی کافی ثروتمند هستن که دست از تلاش برندارن، اما قادر به خرید ملک نیستن.

وقتی دارایی خالص مستأجران کمتر از ۵۰,۰۰۰ دلار باشه، فعالیت سرمایه‌گذاری تا حد زیادی متوقف می‌شه، نه به دلیل عدم علاقه، بلکه به این دلیل که دیگه پول اضافی برای ریسک کردن باقی نمی‌مونه.

محققان لی (Lee) و یو (Yoo) سرمایه‌گذاری کریپتو توی بین جوانان رو به عنوان «آخرین راه چاره» توصیف می‌کنن؛ یک قمار پرخطر که برای پر کردن شکاف مقرون به صرفه بودن انجام می‌شه که پس‌اندازهای روزمره دیگه نمی‌تونن اون رو پر کنن.

چرا دو مستأجر با پس‌انداز یکسان، مسیرهای کاملاً متفاوتی رو در پیش می‌گیرند؟

اون‌ها استدلال می‌کنن که دلیل، اگرچه ناامیدکننده‌ست، اما درک اون سخت نیست.

با حمایت بخشی از استانداردهای زندگی اولیه توسط کمک‌های رفاهی، مستأجران دلسرد شده احساس می‌کنن می‌تونن روی دارایی‌هایی مثل رمزارز شرط‌بندی‌های سفته‌بازانه انجام بدن، چون باور دارن بدترین سناریو محدود هست، نویسندگان نوشتند.

اما این مطالعه هشدار می‌ده که اثرات بلندمدت می‌تونه شدید باشه.

با گذشت زمان، دو مستأجری که با پس‌اندازهای مشابه شروع می‌کنن، می‌تونن به مسیرهای بسیار متفاوتی منحرف بشن. کسانی که از مالکیت خانه دست می‌کشن، بیشتر احتمال داره که توی چیزی که گزارش اون رو «تله‌ی ثروت نزدیک به صفر» توصیف می‌کنه، فرو برن.

در مقابل، همسالانی که هنوز باور دارن مالکیت خانه قابل دستیابی هست، به تدریج به ساخت دارایی ادامه می‌دن.

چشم‌انداز برای نسل‌های جوان‌تر واضحه. طبق پیش‌بینی‌ها، انتظار می‌ره افرادی که توی دهه‌ی ۱۹۹۰ به دنیا اومدن، با نرخ مالکیت خانه‌ای ۹.۶ درصد پایین‌تر از والدینشون به بازنشستگی برسن.

فشارهایی که توی تحقیق توصیف شده، محدود به آمریکا نیست.

توی کره‌ی جنوبی، بسیاری از جوانان خودشون رو «نسل سامپو» (Sampo generation) می‌نامند، لقبی برای کسانی که از قرار گذاشتن، ازدواج و بچه‌دار شدن دست کشیدن، چون مسکن بیش از حد گران شده.

توی ژاپن، طرز فکر مشابهی توی بین جوانان که با “ساتوری” (Satori) – اصطلاحی به معنی بی‌علاقگی به اهداف مادی – همذات‌پنداری می‌کنن، رواج پیدا کرده.

برای بسیاری، این نشان‌دهنده‌ی این باوره که مالکیت خانه و ساخت یک حرفه‌ی سنتی از دسترسشون خارج شده.

هر دو کشور همچنین رشد قوی توی پذیرش کریپتو رو دیدن. کره‌ی جنوبی رتبه‌ی ۱۵ و ژاپن رتبه‌ی ۱۹ رو توی شاخص پذیرش کریپتو Chainalysis 2025 کسب کردن.

لينک منبع